Kolarstwo. Triathlon.
Biegi górskie.
Różne dyscypliny, ten sam problem fizjologiczny. Wysiłek przekraczający 90 minut wyczerpuje zapasy glikogenu mięśniowego. Bez uzupełnienia węglowodanów organizm traci zdolność do utrzymania intensywności. Spożywanie węglowodanów podczas wysiłku poprawia wyniki nawet o 7,5% [1] i ogranicza głębokość deficytu glikogenowego po sesji [2]. Mniejszy deficyt oznacza szybszą regenerację: resynteza glikogenu po treningu może być nawet o 30% szybsza [3].
Na czwartej godzinie jazdy przy samej glukozie jelito jest nasycone. Nadwyżka węglowodanów fermentuje zamiast trafiać do mięśni. Uzupełnianie węglowodanów podczas wielogodzinnej jazdy skraca czas przejazdu nawet o 44 sekundy przy tej samej intensywności wysiłku.[4]
Pływacy z niedoborem węglowodanów są zmuszeni trenować w istotnie wolniejszym tempie mimo identycznego planu treningowego.[5]
Nieregularny teren i przewyższenia przyspieszają wyczerpanie glikogenu szybciej niż bieg płaski. Wyższe spożycie węglowodanów podczas maratonu górskiego bezpośrednio ogranicza uszkodzenie mięśni i obniża odczuwalny wysiłek.[6]
